| تبليغات | X |
وقتی سازش شنیدم
یکی گف سمفونی مرده
یکی گف یه موش شیطون
سند صدا ر خورده ...
گم شدم توی صداها
توی ماهور توی مینور
باز شدن چشام به واژه
با شب و ستاره دم خور
با چاهار چاهار چشماش
چشام "از دوباره" تر شد
روی سیمای دلم زد
سفر صدا حذر شد
من و یک فلوت غم گین چرا یک جا گذاشتی؟
شب با هزار تا واژه روی کول تا گذاشتی؟
مگه من نگفته بودم سر شب ها زود می خوابم؟
چرا تو هر شب چشمام یه کوزه دریا گذاشتی؟
من که مهمون نگاه
مهمون ناخونده بودم
عصمت دو گوش پاک
با صداش سوزونده بودم
زنگ تفریح، وقت بازی
"من" کشتم، تن سوزوندم
واسه ی یه قلب ناخوش
تو قفس ترانه خوندم
توی حکم بی کسی هام
سر یارم بریدم
خشت کوبیدم و یک آن
دل خاکی ش ندیدم
من و یک فلوت غم گین چرا یک جا گذاشتی؟
شب با هزار تا واژه روی کول تا گذاشتی؟
مگه من نگفته بودم سر شب ها زود می خوابم؟
چرا تو هر شب چشمام یه کوزه دریا گذاشتی؟
در جهنم به ما خوش می گذرد.
همان طور که روی زمین به ما خوش می گذشت.
میوه بر شاخه شدم
سنگ پاره در کف کودک
طلسم معجزتی
مگر پناه دهد از گزند خویشتنم
چنین که
دست تطاول به خود گشاده
من ام!
بالابلند
بر جلو خان منظرم
چون گردش اطلسی ابر
قدم بردار.
از هجوم پرنده ی بی پناهی
چون به خانه باز آیم
پیش از آن که در بگشایم
بر تخت گاه ایوان
جلوه یی کن
با رخساری که باران و زمزمه است.
چنان کن که مجالی اندکک را درخور است
که تبردار واقعه را
دیگر
دست خسته
به فرمان
نیست.
...
با ما گفته بودند:
"آن کلام مقدس را
با شما خواهیم آموخت
لیکن به خاطر آن
عقوبتی جان فرسای را تحمل می بایدتان کرد."
عقوبت جان کاه را چندان تاب آوردیم
آری
که کلام مقدسمان
باری
ازخاطر
گریخت!
احمد شاملو