سیزده و نحسی و بدی        خنجر دائم از خودی

ماهی مرده توی تنگ           تنگ شکسته سین گنگ

سبزه های گره زده             یه جشن خارج از رده

بیست و سه عیدو یادمه       وای که چه قد عیدی بده

هفت سینمون رنگ سیاس    تبریکامون باد هواس

تعطیلیا تموم بشه                باز جشن خنجرا به پاس

خط می کشم با این مداد      رو سین و سبزه و سماق

تو خاکی که هزار ساله         مقدسه اسم چماق

"می گن که بهار این جاست    پشت در این خونه

کی ترانه ی مرگِ                 یخ بندونو می خونه 

تا وقتی با دستامون             آتیشی نشه رو شن 

خاموشی من از تو               خاموشی تو از من"

دو بیت داخل گیومه از یغما گلرویی مجموعه ی رقص در سلول انفرادی صفحه شو

پیدا نکردم